5.6.15

FEB23


Conspiró la lengua por años,
perdió la visión Tacuabé,
queda sólo hoy un mármol
sin indulto ni fe;
pero antes, en vida,
supo tomar con convicción
tanto el cuerpo como alma
de quien hoy también 
perdió....


mis delirios, mis quimeras,
mi temor a la verdad,
mi eterna odisea
y mi impulso al volar.

Mis secretos mutilados,
mi futuro de papel,
mi sonrisa sin sentido,
mi deseo de volver.

Mi familia, mis amigos,
una calle, el corazón,
veinte traumas y una historia,
mi pasado, mi razón.

Un rey Midas me ha tocado;
desde aquí no puedo andar.
Veo un mundo indiferente
que transcurre sin piedad.

Gira, gira como un tango
la impotencia por gritar;
un rey Midas se ha burlado
y se ríe al divulgar


sus mentiras.


4.6.15

Remissionem




Alter plurimum mihi scriptum est.
Non potest audire me murmurationis?
 Perdón si la libertad me ignora,
hoc est nostrum animadverto.

l

El silencio me ha encubierto,
tyrannus acerto
tres aves volavit vagari
 volamos; voló.

.


Ecomiéndanos a tu luna,
le rogaré a tu olvido por mí.
Verba non satis 
“Perdón”,
Hoc munus
 potest
 dicere.

.

oblivisci recordetur

17.7.14

Notas (1)







La Promesa



No se confunda mi ruego
con letanías impostoras,
que del falso credo
profeso sólo el "aquí y ahora".

A lo largo de cien vidas,
excitaré al pecado.
No verán mis culpas 
a éste cuerpo doblegado.

*

Justificará el deseo
nuestra ecuánime condena.
Prescindirán las almas
de la adherida pena.

Llegaremos al Juicio,
tal como nos hemos disfrutado,
deleitando las quimeras
de éste pacto ya acordado.



En Wordpress:
La Promesa


22.10.13

Espías entre líneas



Si hurgáis entre las letras
o pecáis de indecorosos 
deseando desvestir una a una las palabras
que presumen de su irresistible encanto,
no temáis;
admito apenas poder controlar el arrebato
de hacerlas hablar
hasta extraer sus almas.

A veces sospecho
que son espías o informantes, 
astutas embajadoras
asignadas a  irritar
mi indiferencia.

"Profesionales",
(sería poco decir)



¡Vuelve!



¡Vuelve a mi tinta!

Si me quedara aquí, 
donde los restos ya no gritan,
no estarías vivo, amor mío.

Con mi mano te concibo
y entre mi puño desapareces
tan invisible tú
como la tinta del verso...,
el mismo que me oculta
y me deja morir.


14.9.13

"..."



Creo que te debo éste amanecer, 
 sus rosas suspendidas de lo alto de mi techo,
la caricia entre mis piernas
y un gemido que me trajo hasta aquí.